Verliefd

Soms hè, soms valt het zwaar. Een baby, een peuter, een kleuter, een tiener dat maakt niet zoveel uit. Er blijven verdrietige momenten, momenten dat je weer met je neus op de feiten wordt gedrukt; Een verslagje van school, het zoveelste ziekenhuisbezoek, een "rapport", een behandelplan, een zakelijke(soms zelfs kille) opsomming van tekortkomingen vereist voor een PGB aanvraag van het C.I.Z of een kille WMO instantie(!). En dan toch weer een ongelukje: een kleine of grote boodschap die het net niet haalde tot het toilet. Je probeert het positief te benaderen en meestal lukt dat. Of een moment dat je bij God niet weet wat jij nu eigenlijk bedoelt, je probeert het wel maar het verdriet in je ogen dat je eigen vader je niet begrijpt is alleszeggend. En dan, aan jouw timing mankeert helemaal niets - is daar opeens die glimlach, zo ontwapenend, zo puur, zo lief. Het doet alles smelten, alles. Als sneeuw voor de zon. Ja, zelfs de treinen van de NS zouden door jou dan weer op tijd rijden. Het klinkt cliché en ja dat is het ook maar het is vooral waar: Die glimlach, die liefde, die verrijking in ons leven: Ik geef er mijn rechterarm voor, meteen, nu! Dank, vriendje!! Ik ben verliefd!