Beheerderslogin
Dit is een blog geïmporteerd uit mijn oude omgeving waar ik in 2018 de stekker uit had getrokken. Foto's kunnen ontbreken maar dat wordt dan aangegeven.
Als je dus met een kind met Down Syndroom op stap gaat ga je er vanzelf aan wennen dat je wordt nagekeken. Ik zit er eigenlijk al helemaal niet meer mee (dat heeft wel even geduurd trouwens..)sterker nog, als zoonlief bijv. in een winkel, - op een doorgaans positief uitdagende manier overigens - wat luidruchtig is ben ik altijd weer nieuwsgierig hoe mensen daar op reageren: De reacties zijn gemakkelijk grofweg te typeren:
- De mensen die wegkijken. Prima, heb ik geen moeite (meer) mee.
- De mensen die gaan smoezen met elkaar en je ziet zeggen bijv: "Kijk eens" of "Aaaaah, een mongooltje" of je ziet ze soms zeggen "Wat zielig...!" Tja, dat is wat lastiger te behappen, maar ook dat gaat wennen.
- De fijnste groep mensen vind ik toch wel die de moeite nemen om je toch ergens op aan te spreken. Soms heeft men er dan toch moeite mee (respect voor de moeite die men neemt!) en meestal wordt het ijs dan gebroken doordat men bijvoorbeeld zegt: "Mijn neefje heeft ook Down Syndroom" of "Wat praat ie al lekker hè?" Zo ook vanochtend, we staan ergens bij een kassa wat af te rekenen en de medewerker neemt, zich niet gehinderd voelend door de lange rij de moeite om wat met zoonlief te babbelen.. Leuk!!
Laatst stonden we bij H&M aan de kassa, waar de medewerkster tegen mijn nichtje zei; "Wat praat jij raar!" Nou, zo'n muts wil je dan wel achter de toonbank wegtrekken als je dat gekwetste koppie van dat kleine meisje ziet...
Gelukkig ga je je er wel steeds minder van aantrekken, gewoon lekker boven die nakijkers staan en lekker genieten van jullie prachtige zoon!!!