Blogs met tag: #Hersenvliesontsteking

Uithoorn, Zaterdag 30 November 2002, 13:30 uur.

Ik was aan het werk en de telefoon ging. Mijn vrouw was helemaal in paniek ze zag allemaal plekjes verschijnen op de huid van zoonlief tijdens het luier verschonen. Het ventje brulde het uit, het lichaampje (hij was nog geen 3 maanden oud) stond stijf van de pijn. Zoals gezegd, ik was niet thuis dus leek me het meest logische mijn schoonzus even langs te sturen, die een paar huizen verderop woonde. Miranda, mijn schoonzus, belde mij ook direct terug met de boodschap dat dit zeker niet oké was (to say the least). Snel dus de huisartsenpost gebeld en ik scheurde in die tussentijd van Uithoorn terug naar Nieuwveen. Thuis aangekomen was de HAP al gearriveerd. De dienstdoende arts besloot overigens, héél voortvarend (en dit kon best wel eens Wim zijn redding zijn geweest) direct na het telefoontje een ambulance te bestellen. Deze was er héél snel. De arts van de HAP had ook contact met het ziekenhuis zodat er bij de eerste hulp meteen een kinderarts aanwezig zou zijn. Jin ging, met Wim op haar schoot op de brancard de ambulance in en ik mocht achter de ambulance aancrossen richting Leiderdorp; De arts van de HAP adviseerde mij nog dringend om niet te proberen de ambulance bij te houden.. (natuurlijk volgde ik dat advies op, not ;-)) Enfin, in het ziekenhuis aangekomen werd er snel bloed afgenomen voor het lab maar, en dat was alwéér zo'n scherpe actie, besloot de kinderarts de uitslag van het lab niet af te wachten en, gegeven de symptomen alvast anti-biotica toe te dienen voor Meningokokken-C (hersenvliesontsteking). Wéér zo een life-saver-actie!! Toen begon het spannende afwachten! Zoonlief lag aan de monitor op de I.C. en had een hartslag van tegen de 200(!). - Een baby kan echt veel hebben! - Na een aantal uren, het was tegen de avond kwam de kinderarts letterlijk met de boodschap: "Meneer Uijttewaal, het is op dit moment héél spannend. Als uw zoon de nacht doorkomt worden de vooruitzichten uiteindelijk iets beter. De eerste uren zijn cruciaal. Het is nu aan het lichaam om de strijd met de afbrekende cellen te beslechten". Dat hakte er flink in!! Uiteindelijk heeft zoonlief vijf dagen op de I.C. gelegen en is zonder noemenswaardige kleerscheuren uit de strijd gekomen. Iets wat meestal wel anders is, hersenbeschadigingen enzo.  Hij heeft er een paar littekens op zijn benen aan over gehouden. Ik moet hier nog vaak aan terug denken; Pluk de dag mensen! Elke dag is er één!  

[Foto ontbreekt] Ik heb lang getwijfeld of ik deze ervaring wel aan een blogje moest gaan toevertrouwen. Het is een zeer persoonlijk en vooral emotioneel relaas. Nu, 8 jaar na dato, voel ik pas dat het moment daar is om een poging te wagen. Het is overigens niet zozeer dat ik hier een boodschap mee probeer te verkondingen, indirect welicht....maar het is vooral om ergens een punt achter te zetten, een punt van twijfel vooral die ik inmiddels zoveel als mogelijk heb vervangen door relativering! De twijfel, en dat laat zich vast raden, gaat over acceptatie, acceptatie van een kind met een beperking, een kind met downsyndroom. Het zou kunnen dat deze acceptatie-problemen herkenbaar zijn voor andere ouders..maar het zou ook zeer goed mogelijk zijn van niet. Oh ja! Het is vooral door de hele mooie blogjes van "Marcodepollo" die mij uiteindelijk over de streep hebben getrokken om een bescheiden poging te wagen. Kon ik maar zo mooi schrijven...helaas niet..enfin, de boodschap is er denk ik niet minder om. :-) We schrijven zaterdag 30 november 2002, 's middags zo rond tweeën. Ik ben in Uithoorn op kantoor aan het werk. De telefoon gaat...Mijn vrouw belt, de ontreddering is direct hoorbaar in haar stem! Zo goed en zo kwaad als ze kan legt ze uit dat Wim,  onze zoon van amper 3 maanden, onafgebroken huilt en zijn lichaam, ze ziet ze gewoon tevoorschijn komen, vol met vlekjes komt te zitten! Het kost mij natuurlijk niet meer dan luttele seconden om me te realiseren dat dit niet goed is en hier duidelijk sprake is van een levensbedreigende situatie.  Vanuit de auto, onderweg naar huis, bel ik snel even met mijn schoonzuster die een paar huizen verderop woont. Deze gaat direct even bij ons thuis langs en belt op mijn verzoek meteen ook de huisartsenpost. (Deze actie zou wel eens heel goed de redding zijn geweest!)

Thuis aangekomen schrik ik van het beeld. Een zwaar ontredderde moeder, die mij direct wanhopig en vragend aankijkt,  met onze zoon die, dat viel mij het direct op, een vreemde, bijna dode, blik in zijn oogjes had!

Het duurde niet lang voordat de dienstdoende huisarts was gearriveerd! Deze had niet lang nodig om de (voorlopige) diagnose te stellen! Hersenvliesontsteking... en mede door de hoeveelheid plekjes die te voorschijn kwamen, in een redelijk vergevorderd stadium! In no-time was daar dus ook een ambulance. Mijn vrouw werd gevraagd om op de brancard plaats te nemen met Wim, goed ingepakt, op haar buik vasthoudend.  Dat beeld staat nog steeds op mijn netvlies gebrand. Dus zo zit je vervolgens op een zaterdagavond in het ziekenhuis en krijg je 's avonds laat van de kinderarts te horen dat ze de volgende ochtend pas kunnen beoordelen of onze zoon deze strijd tussen de bloedlichaampjes mogelijk gaat overwinnen....of verliezen. Wim lag op dit moment echt een strijd te voeren, een strijd tussen leven en dood, de hartslag-monitor gaf telkenmale, zo leek het op dat moment, een beslissende stand aan voor de man met de zeis.  Ik vind het nog steeds verbazingwekkend dat zo'n klein kereltje van 3 maanden oud een hartslag van tegen de tweehonderd kan overleven! Wim heeft uiteindelijk een ruime week op de IC doorgebracht en heeft de strijd dus gewonnen, met vlag en wimpel mag ik wel zeggen. Dit moment was voor mij, nu zo achteraf bekeken, in meer dan één opzicht een keerpunt. Het was het moment waarop ik, op een berustende manier, het feit dat mijn zoon het Syndroom van Down heeft een plaats kon geven. Wie zou ik zijn om verdrietig te zijn om een kind met Down Syndroom die heeft gevochten voor zijn leven? Die heeft gevochten om bij zijn ouders te mogen blijven? Die heeft gevochten voor een plek in onze samenleving? I don't think so!

Aan ons, ouders van kinderen met Down Syndroom (en natuurlijk alle verstandelijk- en lichamelijk beperkte kinderen) om te vechten voor de toekomst, het welzijn, het geluk, de gezondheid van onze kinderen.  (Is niet belerend bedoeld overigens! :-) )

PS:  Zie verder http://upsyndroom.nl

In het ziekenhuis met Meningokokken type C (Meningitis / Hersenvliesontsteking) meningococcen C (hersenvliesontsteking) gelukkig kwam Zwarte Piet ook langs met een klein cadeautje!!